Recensie: Netflix documentaire Strip Down, Rise Up

Heb jij de Netflix documentaire Strip Down, Rise Up al gezien?

De documentaire volgt Sheila Kelley, bezielster van de “S Factor”, en haar cursisten in hun zoektocht naar sensuele vrijheid en empowerment door paaldans. Hoewel het een fijne documentaire is, zijn er ook zeker dingen die mij erg stoorden. Mijn recensie lees je in deze blog!

Waarom je Strip Down, Rise Up moet kijken

Het is een documentaire die een ander licht werpt op paaldansen en striptease. Ik denk dat een Netflix documentaire bijdraagt aan het doorbreken van het taboe, iets waar ik mijzelf ook al jaren voor inzet. Dat sensuele dans verder gaat dan “schudden met je kont” wordt in deze documentaire duidelijk.

Wanneer de cursisten vertellen waarom ze de cursus doen, begon ik te huilen, en dat binnen 30 minuten nadat de documentaire start. Alles wat de vrouwen zeggen was ontzettend herkenbaar voor mij als burlesque lerares en sensueel coach. Want dit is exact wat de dames in mijn cursussen ook zeggen:

“Ik ben aangekomen en kijk niet meer in de spiegel.”

“Ik voel me mannelijk, ik heb me nog nooit in mijn leven sexy en vrouwelijk gevoeld.”

Heel pakkend en kloppend met hoe ik het ook ervaar in mijn cursussen.

Slut shaming en het omgaan met negatieve reacties van partners komen ook naar voren. Zo is er een vrouw met een pornoverleden die zich kwetsbaar opstelt en vertelt hoe dit haar jaren later nog achtervolgt. Ze werd uit haar kerk gezet, maar de kerkmannen die haar films hadden bekeken natuurlijk niet. En een paaldans lerares die een social media account wil starten om haar lessen te promoten heeft een man die het haar verbiedt. Wanneer zij toch een account start, vraagt hij de scheiding aan.

Ook mijn cursisten ervaren helaas vaak dit soort negatieve reacties, dus ik was dankbaar dat dit aan bod kwam. Want het is niet allemaal rozengeur en empowerment.

Wat ik minder leuk vond

De documentaire is wel heel Amerikaans. Zoals wanneer een vrouw deelt dat ze haar overleden echtgenoot mist en Sheila Kelley haar aanmoedigt om dit “er sexy uit te dansen” te midden van de kring. Ook opmerkingen als “This is not for sissies” en “It is a fight club for women” vond ik nogal fout.

Wat ik ook jammer vond is het gebrek aan dans en plezier. Dit is voor mij de basis van paaldans en striptease en je ziet het amper terug in de cursus van Sheila Kelley. De focus ligt volledig op de persoonlijke en traumatische verhalen van de cursisten, waardoor het allemaal erg zwaar wordt. A little less talking and a bit more dancing, would be nice!

Waar Strip Down, Rise Up écht de fout in gaat

Hoewel burlesque en striptease mij persoonlijk ook hebben geholpen om trauma’s te verwerken, is dit niet iets wat ik cursisten vraag te delen in les één. In Strip Down, Rise Up leek het wel een vereiste om een trauma te hebben. Van kanker tot seksueel misbruik en een overleden echtgenoot: werkelijk elke vrouw heeft een heftig verhaal en Sheila biedt paaldans als oplossing. Een beetje te kort door de bocht als je het mij vraagt.

Amber, de enige dame die geen trauma deelt en zegt dat ze zich had ingeschreven omdat ze gewoon wilde leren paaldansen, stapt zelfs uit het programma, en ik geef haar geen ongelijk.

Hoewel er een psychologe te zien is in de documentaire, vond ik het gevaarlijk hoe Sheila Kelley haar cursisten pusht om intieme en traumatische ervaringen te delen in les één. Ik hoop niet dat vrouwen door deze documentaire zich minder snel voor een burlesque of paaldans cursus inschrijven omdat ze bang zijn dat er verwacht wordt dat zij al hun trauma’s delen in de groep. En ik hoop ook dat mensen beseffen dat striptease lessen geen vervanging zijn voor professionele hulp.

Ook tenenkrommend

Ik vond het stuk waar Sheila Kelly met één van haar S Factor leraressen haar afvalplannen bespreekt. Hiermee geeft Sheila aan dat je dus toch niet volledig empowered, sensueel en gelukkig kunt zijn zonder slank te zijn.

En ja hoor, ook deze S Factor lerares blijkt een seksueel trauma te hebben. In plaats van haar te vragen of ze al hulp heeft gehad bij de verwerking, zegt ze simpelweg: “Je gaat je leven niet langer door hun laten bepalen” en daarmee is de kous af en kan het afvallen beginnen.

Bodypositivity

Voor mij draait paaldans en burlesque om bodypositivity. Om het recht om jouw sensualiteit vol plezier te mogen uiten, ongeacht je maat, job, leeftijd of achtergrond.

Cursisten vragen mij soms om dieet tips, maar unlike Sheila Kelley zal ik hier altijd op antwoorden dat ik geen diëtiste ben en dat ik me in mijn cursussen wil richten op hoe geweldig ons lichaam is, en niet op hoe het “mooier of slanker kan” zijn.

Gemiste kans

Wat ik tot slot ontzettend jammer vind is dat Sheila Kelly haar sensuele zussen niet eert die paaldans hebben uitgevonden en groot hebben gemaakt: sekswerkers en stripsters.

Wanneer je zo’n groot platform hebt, dan moet je dat gebruiken om mensen niet alleen te inspireren, maar ook te informeren over de historie van striptease en paaldans en mensen te motiveren om positiever te kijken naar stripsters.

Het voelt nu als een documentaire die aandacht wil geven aan paaldans en seksualiteit, maar niet wil praten over waar deze seksuele dans vandaan komt. Strip Down, Rise Up negeert dit stigma door min of meer te zeggen: gebruik paaldans als healing empowerment en dan is het helemaal ok. Maar daarmee draagt het niets bij aan het doorbreken van het taboe, slut shaming en de “male gaze”.

Het waren strippers die paaldans ontwikkelden, de moves bedachten en er een show van maakten, inclusief de platform heels die daarbij horen. Strip Down, Rise Up zegt min of meer: we verwijderen de male gaze omdat we het als workout doen. Maar daarmee ondermijn je het erotische deel van paaldans en los je het probleem niet op. Sterker nog, je moedigt de vooroordelen en verdeeldheid alleen maar aan: “zij” de foute, seksuele stripsters en “wij” de empowerde, fitte paaldansvrouwen die het als hobby doen.

Conclusie

Is het een must watch? Zeker! Ik ben blij voor de groeiende aandacht voor deze prachtige dansstijl en ik hoop dat meer mensen zich hierin gaan verdiepen.

Maar houd bij het kijken in je achterhoofd dat hoewel striptease voor jou puur voor de lol kan zijn, er grotere maatschappelijke problemen schuilgaan achter deze “empowering workout” en dat we dat niet over het hoofd mogen zien.

Gebruik deze documentaire als gespreksstarter voor een serieus gesprek over sekswerk, striptease, seksuele trauma’s en de male gaze, en trap niet in de “wij vs zij”-val.

Want guess what: wanneer jij stript, of het nu voor jezelf is of voor je eigen partner, dan ben je een stripper. En daar mag je trots op zijn! Verdiep je in de historie en speak up. Zo help je mee het taboe te doorbreken.

Heb jij Strip Down, Rise Up al gezien? Wat vond jij ervan? Laat het mij hieronder weten.

Liefs, Kama